Korela czubata należy do najpopularniejszych gatunków papug na świecie. Zdobyła serca hodowców spokojnym usposobieniem, inteligencją i charakterystycznym czubkiem na głowie, który zdradza jej nastrój. Potrafi być cicha i przytulna, ale też wesoła i ciekawska. Korele są odpowiednie zarówno dla początkujących, jak i doświadczonych hodowców – są mało wymagające, pojętne i doskonale przystosowują się do życia w mieszkaniu.
Ta australijska papuga zachwyci cię nie tylko wyglądem, ale również przyjaznym charakterem i zdolnością naśladowania gwizdów czy ludzkiego głosu.
Pochodzenie i nazwa naukowa
Korela czubata (Nymphicus hollandicus) pochodzi z suchych terenów i półpustyń Australii, gdzie żyje w swobodnie wędrujących stadach. W naturze porusza się głównie po ziemi, gdzie szuka nasion i części roślin.
Do Europy trafiła już w XIX wieku i dzięki odporności oraz przyjaznemu charakterowi stała się drugim najczęściej hodowanym gatunkiem papug po falistej andulce.
Jak wygląda korela
Korela to średniej wielkości papuga o długości około 30–33 cm, z czego połowę stanowi długi ogon. Waży około 80–110 gramów.
Jej najbardziej charakterystyczną cechą jest stojący czubek na głowie, który służy do komunikacji – po jego ułożeniu łatwo rozpoznasz nastrój ptaka. Gdy korela jest zadowolona, czubek jest lekko rozluźniony; przy zaciekawieniu unosi się wysoko, a przy niepokoju jest spłaszczony do tyłu.
Podstawowe ubarwienie dzikiej formy to szarość z żółtą głową i pomarańczowymi „policzkami”. Dzięki pracy hodowlanej powstało jednak wiele odmian barwnych:
- Korela szara (forma naturalna) – najczęstsza, z żółtą maską u samca.
- Korela lutino (żółta) – całe ciało jasne, z wyraźnymi pomarańczowymi policzkami.
- Korela białolica – biały lub bardzo jasny przód głowy, elegancki wygląd.
- Korela perłowa – upierzenie z perłowym, „nakrapianym” rysunkiem.
- Korela cynamonowa – brązowawy, ciepły odcień upierzenia.
Samca rozpoznasz po intensywniejszych barwach i śpiewie, samice mają zwykle bardziej stonowane kolory oraz prążkowany ogon.
Charakter i zachowanie
Korela czubata to papuga o bardzo łagodnym i spokojnym charakterze. Jest przyjazna, inteligentna i chętnie wchodzi w kontakt ze swoim opiekunem. W porównaniu z innymi papugami nie jest przesadnie hałaśliwa, choć lubi „śpiewać” i naśladować melodie.
Szybko przyzwyczaja się do ludzi, jest ciekawska i towarzyska – w obecności człowieka czuje się pewniej niż w samotności.
Typowe dla koreli jest mimiczne zachowanie: przekrzywia głowę, reaguje na ton głosu i postawą ciała pokazuje, co „myśli”. Jej naturalna inteligencja sprawia, że jest doskonałym towarzyszem także dla dzieci, pod warunkiem, że obchodzi się z nią delikatnie i z szacunkiem.
Hodowla koreli w mieszkaniu
Korela jest bardzo przystosowawcza i idealnie nadaje się do hodowli w domu. Potrzebuje jednak spokojnego otoczenia i stałego rytmu dnia.
Klatka powinna stać w jasnej części pokoju, z dala od przeciągów i bez bezpośredniego ostrego słońca. Korele lubią mieć ogląd na otoczenie, dlatego nie umieszczaj klatki zbyt nisko.
To aktywne ptaki, które uwielbiają latać. Jeśli trzymasz je w mieszkaniu, zapewnij im wolny lot kilka razy w tygodniu, najlepiej codziennie. Zadbaj o bezpieczeństwo – zamknięte okna, usunięte trujące rośliny i brak gorących urządzeń.
Klatka dla koreli – wymiary i wyposażenie
Dla jednej koreli minimalny rozmiar klatki to 80 × 60 × 80 cm, ale jeśli planujesz hodować parę, wybierz większą przestrzeń. Idealnym rozwiązaniem są aluminiowe domowe woliery ALUHOBBY, które są solidne, łatwe w czyszczeniu i odporne na korozję. Czarne, eloksalowane woliery lub konstrukcje z czystego aluminium łączą elegancki wygląd z bezpieczeństwem dla ptaków. Powłoki komaxitowe nie są zalecane – mogą się łuszczyć i stanowić zagrożenie dla ptactwa.
W klatce powinny znaleźć się:
- żerdzie o różnej grubości (najlepiej naturalne gałązki z drzew owocowych),
- miski na karmę i wodę,
- huśtawka,
- zabawki z drewna i liny,
- kąpielisko – korele lubią się spryskiwać i kąpać.
Korele uwielbiają zabawki i interakcję. Potrzebują zajęcia, aby się nie nudzić i utrzymać równowagę psychiczną. Zabawki regularnie wymieniaj, bo szybko się nimi nudzą. Zapewnij im także czas poza klatką – spacery po mieszkaniu i kontakt z człowiekiem są dla nich najlepszą formą stymulacji.
Warto również zadbać o nocny spokój – korele potrzebują 8–10 godzin snu w ciemności i ciszy.
Czym karmić korelę
Podstawą diety jest pełnowartościowa mieszanka dla średnich papug, zawierająca proso, owies, słonecznik (w małej ilości), lnicznik i kanar.
Uzupełniaj ją świeżymi warzywami i owocami:
- warzywa: marchew, kukurydza, papryka, brokuł, sałata liściasta, cukinia, dynia, szpinak (tylko okazjonalnie),
- owoce: jabłko, gruszka, winogrona, maliny, borówki, banan.
Niezbędne są także dodatki – kostka sepiowa, kamień mineralny i grit, które wspomagają trawienie i uzupełniają wapń.
W okresie lęgów lub intensywnego pierzenia podawaj również pokarm jajeczny.
Jak często karmić korelę
Korele karm dwa razy dziennie – rano i wieczorem. Ilość dostosuj do wielkości ptaka, zwykle 1–2 łyżeczki mieszanki dziennie plus świeże warzywa.
Świeża woda musi być dostępna cały czas i powinna być wymieniana codziennie.
Korele są bardzo ciekawskie, często próbują kosztować ludzkiego jedzenia – unikaj tego. Resztki z talerza, pieczywo czy słodycze mogą powodować poważne problemy trawienne.
Czym NIE karmić koreli
Podobnie jak innym papugom, również korelom szkodzą niektóre produkty:
- awokado, czekolada, alkohol, kawa,
- cebula, czosnek, rabarbar,
- surowe ziemniaki i zielone części pomidorów,
- słone, tłuste lub mocno przyprawione jedzenie.
Ogranicz też nadmiar słonecznika – korele go uwielbiają, ale zawiera bardzo dużo tłuszczu.
Jak oswoić korelę
Oswajanie koreli wymaga cierpliwości, ale efekty są tego warte.
Zacznij od tego, by przywykła do twojej obecności – mów do niej spokojnym głosem, podchodź powoli i pozwól, by cię obserwowała.
Gdy poczuje się pewniej, podawaj jej smakołyki przez kraty. Z czasem zacznie brać pokarm z ręki, a później możesz zaproponować jej palec jako „żerdź”.
Korele są bardzo wrażliwe na ton głosu – gdy mówisz do nich łagodnie, szybko budujesz zaufanie. Wiele osobników można nauczyć przylatywania na rękę, reagowania na imię i aktywnego szukania kontaktu z człowiekiem.
Czy korela potrafi mówić i śpiewać?
Tak! Korele zalicza się do najlepiej „gwizdających” i „mówiących” mniejszych papug.
Samce mają większy talent do gwizdania i naśladowania melodii, samice są zazwyczaj cichsze.
Mówienia uczą się przez powtarzanie – jeśli często zwracasz się do koreli tym samym słowem lub krótkim zdaniem, może je zapamiętać i później używać.
Oprócz mówienia potrafią naśladować dźwięki z otoczenia – dzwonek telefonu, melodie z telewizora czy nawet szczekanie psa. Nauka wymaga cierpliwości, pochwał i częstego kontaktu.
Rozmnażanie i lęgi
Korele dojrzewają płciowo w wieku około 10–12 miesięcy.
Do lęgów potrzebują spokojnego miejsca i budki o wymiarach około 25 × 25 × 35 cm z otworem wlotowym o średnicy 6 cm.
Samica składa 4–6 jaj, które wysiaduje około 20 dni. Samiec ją dokarmia, a po wykluciu pomaga w opiece nad młodymi.
Młode korele opuszczają budkę po 4–5 tygodniach i szybko uczą się latać oraz samodzielnie jeść.
Zdrowie i częste choroby koreli
Korele są bardzo odporne, ale mogą u nich wystąpić typowe problemy zdrowotne:
- choroby układu oddechowego – wynik przeciągów lub zapylonego środowiska,
- wapnica (świerzbowiec) – pogrubiona, szorstka skóra wokół dzioba i na nogach,
- niedobory wapnia – kruche pióra, słabsza kośćca,
- stres i nuda – mogą prowadzić do wyrywania piór.
Kluczowa jest czystość klatki, odpowiednia ilość światła, ruch i urozmaicona dieta.
Przy podejrzeniu choroby zawsze skonsultuj się z lekarzem weterynarii specjalizującym się w ptakach egzotycznych.
Cena i zakup koreli
Cena koreli różni się w zależności od barwy i pochodzenia:
- zwykła szara lub żółta korela: 700–1 200 Kč,
- odmiany białolice i perłowe: 1 200–1 800 Kč,
- ręcznie wykarmione młode: nawet do 2 500 Kč.
Przy zakupie zwróć uwagę, czy korela ma czyste, gładkie upierzenie, jasne oczy, suchy dziób i czy jest aktywna. Zdrowy ptak reaguje na otoczenie, trzyma się prosto na żerdzi i nie siedzi ciągle nastroszony.
Długość życia koreli
Przy właściwej opiece korela dożywa 15–20 lat, a niekiedy nawet dłużej.
Długość życia zależy od jakości pożywienia, warunków środowiskowych i ilości kontaktów społecznych. Ptaki, które nie są samotne i żyją w spokojnym, stabilnym otoczeniu, zazwyczaj są zdrowsze i bardziej żywotne.
Ciekawostki o korelach
- Czubek na głowie koreli reaguje na nastrój – po jego ułożeniu łatwo rozpoznasz, czy ptak jest spokojny, zainteresowany czy przestraszony.
- Korele są doskonałymi lotnikami i chętnie wykorzystują całą przestrzeń pokoju.
- Potrafią nauczyć się gwizdać melodie oraz krótkie frazy.
- Ich głos jest delikatniejszy niż u wielu innych papug, co sprawia, że świetnie nadają się na domowych pupili.
- Korele są bardzo towarzyskie – w naturze tworzą duże stada, a w hodowli również szukają towarzystwa.
Najczęściej zadawane pytania o korelę czubatą (FAQ):
Czy korela potrafi mówić?
Tak, zwłaszcza samce mogą nauczyć się powtarzać słowa i melodie. Nauka wymaga jednak cierpliwości i regularnych powtórek.
Jak odróżnić samca od samicy?
Samiec ma intensywniejsze kolory i częściej śpiewa, samica jest zwykle cichsza i ma prążkowany ogon.
Jak dużej klatki potrzebuje korela?
Dla jednej koreli minimum to 80 × 60 × 80 cm, dla pary najlepiej co najmniej dwa razy więcej. Najlepiej sprawdzają się solidne, aluminiowe woliery z dużą przestrzenią do latania.
Czym nie karmić koreli?
Niewskazane są: awokado, czekolada, cebula, solone i tłuste potrawy. Ważna jest urozmaicona dieta z odpowiednią ilością owoców i warzyw.
Jak długo żyje korela w niewoli?
Korela w niewoli zwykle dożywa 15–20 lat, a przy dobrej opiece, właściwym żywieniu i regularnych kontrolach weterynaryjnych może żyć jeszcze dłużej. Wiele osobników bez problemu dożywa około 25 lat, szczególnie jeśli mają dużo ruchu i bodźców umysłowych. Długość życia koreli w dużej mierze zależy od warunków środowiskowych, higieny i ogólnego stanu zdrowia. W sprzyjających warunkach może dożyć nawet ponad 25 lat.
Czy korelę można hodować w mieszkaniu?
Tak, doskonale nadaje się do hodowli domowej. Potrzebuje jedynie spokojnego otoczenia, kontaktu z człowiekiem i możliwości swobodnego lotu.
Źródła informacji:
- https://cs.wikipedia.org/wiki/Korela_chocholatá
- https://www.ararauna.cz/atlas/korela-chocholata-nymphicus-hollandicus/
- https://articles.hepper.com/types-of-cockatiels/
- https://parrotessentials.co.uk/blog/do-cockatiels-make-good-pets